Reiken VI (sluier)

Een huis in een wijk. Er is iets aan de hand. De wijk lijkt een onuitgesprokken huisstijl te hebben vastgelegd. Een stijl van huizen. De woningen van die wijk worden allemaal gedefinieerd door uitgesproken daken met uitgesproken bakgoten. Daar -in die wijk- staat ook een halfopen huis. Dit huis mag dan wel drie vrije gevels hebben, het is toch niet zo vrij. Het is wat compact en donker en opgesplitst. Een gezin met drie kinderen wenst te reiken naar de lucht. De grootvader bouwde het huis zelf. Nu zullen vader en zoon het huis bouwen. Meester bouwer en bouwmeester vinden elkaar. We houden samen het potlood vast.

De vrije gevels worden vrij gemaakt. Aan twee kanten. Aan de buitenzijde worden alle bijgebouwen verwijderd. Aan de binnenzijde wordt er ook door de massa geprikt, horizontaal en verticaal. Sluieren is afschermen en doorlaten. De mooie baksteenarchitectuur wordt behouden. Isoleren gebeurt in een complex duplex systeem in en tussen de constructie.

Op het huis komt een nieuw dak. Het dak is een studie van de wijk in overtreffende trap. Een overdrijving, een vervorming, een ode ook. Kan een herneming ook een verbetering zijn? Niet louter voor het beeld, integendeel. Drie kinderen en drie gevels, laten we overeenkomen met drie gelijke dakkappelen. Fantasierijke driehoekige ramen pronken aan de tippen. Het dak danst, eerst op het ritme, en dan weer niet! Het tuimelt omlaag. Snel stort het zich als een waterval van glimmende dakpannen die diepte in. Het dak wordt gevel, daar waar geen mooie baksteen meer was. Een dakraam wordt gewoon raam. Vrees niet, de goot vangt het allemaal op en zwiept alweer de hoogte in. Een berglandschap, glimmend van de dauw. De donkergroene pannen als mossige flanken.