Tafelkamer

Je zou kunnen stellen dat in dit huis een belangrijk deel van het leven niet in het huis geleefd wordt. Het wordt geleefd in de aanbouw, die gekoesterde annex tussen huis en tuin. Hier, in dit specifieke huis en huishouden, is dat vooral de plek van de keuken en nog meer die van de tafel. Koken, spelen, huiswerk, eten, gasten, feesten: de tafel is wat vroeger de haard was. Het gezinsleven draait errond en concentreert zich hier. Er is een groot raam dat reikt naar een verbinding met de tuin, maar het zicht wordt opzij afgesneden door nog meer gebouw. Niet zo fijn en niet zo handig. De tuin lijkt echt ver weg, en eigenlijk is dat ook zo. Er zijn nog wat andere gebreken, sommige technisch, andere meer met een knagend gevoel. De tafel moet na de werken op exact dezelfde plek belanden, maar met een nieuw huis eromheen gewikkeld.

Het nieuwe tussenhuis neemt gewoon de ruimte die het nodig heeft, aan de ene kant wat meer dan aan de andere. De gekalibreerde nok wikkelt zich zonder compromis rond tafel en keuken en levert een complexere achtergevel op, die meteen een meer intieme zone van het terras suggereert. Het tussenhuis bestaat uit een gevel en een dak. De gevel vormt de houten en glazen metronoom die de alignering en het ritme onder controle houdt. Het dak is plat, met een raam en een groendak. Gevel en dak ontmoeten elkaar in de dakrand. De dakrand schaamt zich niet en beschouwt zichzelf als een ware kroon. De kroon trekt zich wat terug, schaalt de gevel op en geeft vriendelijk voorrang aan de houten gevel. Ze luistert naar dezelfde orde als de gevel, maar materialiseert zich vooral in panelen en zinken randen. Gevel en dak schudden elkaar de hand. De gevel en het dak voor de tafel, die staat tussen huis en tuin. Het raam is de hele dag open geweest, natte voetafdrukken op de terrasstenen; en zelfs nu, terwijl de lucht rood begint te kleuren, ontsnapt de kamer nog naar buiten, naar waar een tweede tafel staat en waar voorbij de stadstuin en de schemering lonken.