Sporen

De bedding van de waterweg is een verwoede en geduldige verzamelaar. Ze verzamelt onzichtbaar de dingen die mens, dier en plant verliezen. Herfstbladeren. De lege wijnfles op het einde van de zomerdag. De oorbel tijdens het kajakken. Een catalogus aan ecologische processen, sluikstort, betreurd verlies; alle sporen verenigd in het zwarte zachte laken van het slib.

De bedding wordt ontgonnen. In zijn integraliteit, er wordt geen onderscheid gemaakt, de ene grondstof is niet belangrijker dan de andere. Ontgonnen? Eerder gearcheologeerd. Gemusealiseerd. Onttrokken en gevisualiseerd. Gevat in een paneel. Gefixeerd. En dan gekanteld. Een palimpsest vol verhalen, rimpelig en vol sprekende littekens, als de huid van een grootouder. Het zonlicht streelt het basreliëf. Ergens laat iemand een munt in het water vallen.