Situaties V (Wabi-Sabi)

Eén. Een historisch koetshuis verschuilt zich achteraan de tuin. Een gevel met baksteendetails en houten gedecoreerde gootconsoles klimt op tussen struiken en bomen. Omgekeerd klimmen de planten ook op in het gebouw. Het is een ruïne waar we geluk hebben met het verval: hetgeen verloren is gegaan was gelukkig niet waardevol en omgekeerd. Vele bestemmingen liggen op de tekentafel, van slow cabin tot saunahuis. Maar de binnenruimte blijkt niet echt nodig te zijn, dus wordt het buitenruimte. De overwoekerde ruïne blijft exact dit, een overwoekerde ruïne. Het ingestort dak gaat er af en komt niet meer terug. De gevel wordt verstevigd en geconsolideerd. In de open kamer lopen kippen, staan varens, drupt water in een kuip.

Twee. Een trapterras of terrastrap. Het ding van een bel-étagewoning is net dat je op verschillende verdiepingen woont. De leefruimte sluit dan ook niet aan op tuinniveau. De zone wordt eerst ontpit: een overbodige veranda in de oksel van het huis verdwijnt. De wonde wordt terug gezwachteld met oranjerood schrijnwerk en groene tegels. Een nieuwe sculptuur klimt op. Een ovalen trap, die eigenlijk al begint met een ovalen bloembak. Zwiert naar boven en dan naar voren. De balustrade is licht en massief tegelijk, als een lang kleed dat de beweging van een danseres volgt. Op de hoek staat een lantaarnpaal, die kolom en buitenlicht is. Het bordes is een terras. Een nieuw raam staat open en we zien de kom fruit op het aanrecht staan.

Drie. Een badkamer. Eentje op de plaats waar er nu een oude is. Een compacte ruimte, dus de ingrepen zijn beheerst. Een halfronde wand zorgt voor de nodige indeling. Een glimmende cocon van groene tactiele tegels op een zandkleurig strand. De kast loopt tot in de douche. Ze vormt een plint, die doorloopt en uitwaaiert in een trapje naar de master bedroom. Licht valt door het badkamerraam. Lichtvlekken, watertekening en materiaalstructuur vermengen zich. Je voelt het onder je blote voeten.