Situaties IV

Bovenaan de woning is er een probleem, een probleem dat misschien klein lijkt, maar eigenlijk groot is: er is een kamer te weinig. Het is te zeggen, er is een kinderkamer te weinig en de ruimte die door een nieuwe kamer zou kunnen worden ingepalmd, willen we eigenlijk niet verliezen. Daar is nu een plek om te werken en een trap die naar een dakterras leidt. Er is veel licht en ruimtelijkheid. Een volume-uitbreiding van het dak als oplossing voor dit probleem is een betwijfelbare piste. Het lijkt erop dat intern zullen moeten inbreiden, zonder troeven te verliezen. Als dit niet lukt, wordt de woning waarschijnlijk verkocht.

De opdracht lijkt zo op een Rubik’s Cube: alle elementen zijn al aanwezig bij aanvang, maar ze dienen binnen eenzelfde volume te worden gedraaid en gepuzzeld om het op te lossen. Een supermeubel wordt bedacht om aan architectuur te doen. Een loutere extra wand volstaat niet. Het wordt een complex meubel waar een slaapnis en een bureauholte zich bovenaan elkaar leggen. Waar trap en leuning en kasten zich in elkaar verweven. Het meubel tracht op een compacte ruimte vele zaken tegelijk te doen, maar tegelijk toch kalm en beheerst over te komen. Alles bestaat uit een mini-clt plaat. Een soort vormvaste massieve plaat, waarmee we alle kunnen bouwen: muren, vloeren, trappen, leuningen en kasten. De eisen per element mogen dan wel sterk verschillen, deze plaat kan het aan. Er worden enerzijds gaten toegevoegd en anderzijds kleuren. Door voornamelijk enkel de kopse kanten van de platen te kleuren -in het blauw- wordt de massiviteit van de plaat terug verzacht. De in elkaar verdraaide nissen -voor slapen en werken- krijgen ook een kleur, een warm rood, ze zijn geborgen verblijfsplekken in het meubel.

Elk kind heeft nu een kamer. De werkplek, de trap, het licht en de ruimtelijkheid: het is er nog allemaal. Het gezin blijft wonen. Het meubel heeft aan architectuur gedaan.