Schubben

Aan de straatzijde de woning betredende lijkt alles eerst heel normaal, zoals je het kent van een rijwoning. Het is dieper op het perceel, bijna aan de achtergevel, dat het gebeurt: de parallelle nauwe lijnen van het perceel buigen open aan twee kanten, waardoor er -wat onverwacht- een ruime plek ontstaat. Een groot deel wordt reeds ingenomen door een wilde biodiverse tuin aan de ene kant. Een kleiner deel door een sterk verouderde badkamer en technische ruimte aan de andere kant. De kleine achtergevel van de achterbouw doet zo dienst als interface, een verkeersknooppunt, om de belevingen en circulatie te regelen. Deze gehele zone is verouderd. En mits uitbreiding kan gesteld worden dat de volledige huid van het huis achteraan verouderd is. Dit geeft aanleiding tot het herdenken van de zone en er de onontgonnen mogelijkheden bloot te leggen.

Het raam wordt een vouwschuif raam om de doorloopbreedte te maximaliseren. Dat raam zou ook beter de hoek omgaan, zo wordt nog westenlicht gevangen en ontstaat een leuk dwars uitzicht, een zeldzaamheid in rijwoningen. Voorbij het raam wordt de overgang tussen tuin en huis uitgesteld, verzacht, gemengd. Een luifel van glas en hout maakt de overgang. Ribbelig glas, gelazen dakpannen. Ze laten licht door, maar niet de blikken van de achterburen. Regen houden ze ook tegen. In alle seizoenen is het hier fijn zitten. Als een translucente vissenhuid overspannen ze het kleine terras. Het gele raam in de gevel wordt aangevuld door een lichtblauwe plint. Daarboven alweer dakpannen. Deze keer niet van glas, van gewoon, de gebakken klei. Die kruipen omhoog, tot onder het hellend dak van de hoofdwoning.

De badkamer in de hoek is van nature vrij ingesloten. Een aantal perceelsgrenzen beletten ramen. De tuin waaraan ze grenst komt ook omhoog en graaft zo de helft van die verdieping -letterlijk- onder. We omarmen het ingeslotene als een geschenk. Een ingegraven aards hol. Een daklicht vult de twee raampjes aan. De zon kantelt de hele dag door het hol. Ingegraven, maar niet donker. De wanden lijken een geologische doorsnede, twee zanderige tinten tegels vormen banden. Lichtblauwe planken markeren de wanden ook, ze verzamelen de dingen waarmee mensen en kleren worden gewassen en gedroogd. Een rollende spiegel gebruikt ze als spoor. Zanderige kindervoeten tekenen zich af op de vloer. De laagzittende zon fonkelt in de nog natte douche. Op de grond ligt een waterpistool. Onder de luifel wordt watermeloen gegeten. Een zomerdag eindigt.