Loo II (biotoop)

Het innovatieve is destijds verborgen. De woning ziet eruit als vele woningen, geen uitgesproken architecturale kwaliteit. Maar eronder zit al vijftig jaar lang iets bijzonders: een volledig skelet van ter plaatse gestort beton en systeemwanden. Er is een wissel van de wacht, het huis krijgt een nieuwe, jongere bezetting. We doen het voor de tuin. We doen het zo hard voor de tuin, dat het huis kleiner mag, om meer tuin te hebben. Het gebouw breidt zich in, maar niet zonder sporen na te laten.

Het gebouw wordt eerder ontmanteld dan afgebroken. Het wordt voorzichtig gedemonteerd. Wat niet weg moet, blijft als een betonrelict staan. Kamers worden buitenkamers, groene kamers. De mens heerst niet meer over deze ruimtes, we delen ze graag met de vogels en insecten, met de regen en de rot van bladeren. Wat dan toch weg moet proberen we zoveel mogelijk te hergebruiken, op deze werf of een andere. De nieuwe planindeling gaat uit van maximaal behoud, er blijkt niet zoveel nodig om heel veel te doen.

Op de eerste verdieping eist de constructie meer aanpassingen. Maar dat is niet erg, met het hout bouwen we een nieuw dak. Wat kleiner, maar hoger. Compact en verknipt via schubben. Schubben als van een oud dier, iets dat vroeger met zijn vertande rug de vlaktes begraasde. De schubben vergroenen, vermossen. Het dier maskeert zich in zijn omgeving. De woning gaat een andere identiteit aan. Ze verweeft zich met de omgeving, vrij letterlijk. Ze wordt ingepalmd door flora en fauna. Als een overwoekerde tempel of een scheepswrak, wordt ze biotoop.