Een gat in de lucht I

Het was niet de bedoeling. De bovenste dakverdieping diende een cocktailbar met spectaculair uitzicht te zijn. Het werd echter een kantoor, na vele jaren dienst nu verkamerd en verkommerd. Alles is bedekt. Fragmentarisch duikt het echte gebouw op: de kenmerkende vliesgevel. De edele radiatoren. Het betonnen skelet. Het is er donker en muf. Je kan er niet uit, er is geen terras. Het wordt geen cocktailbar, maar een royaal stadsappartement.

Mensen veranderen. Ze gaan soms allerlei dingen doen die eerst niet de bedoeling waren. Daardoor gaan hun noden doorheen de tijd ook wijzigen. Het appartement moet hier aan tegemoet komen. We zoeken de intelligente ruïne, architectuur gebouwd voor dit leven en alle volgende levens. Een oervorm.

Zoals vaak is verwijderen een actie van zaken mogelijk maken. Hier nu, eerder toevallig gevormd door randvoorwaarden, in de vorm van een trapezium. Een patio, een gat in de structuur, een gat in de lucht. En dan gebeurt er iets in en rond het gat. Het licht komt naar binnen waar het voorheen donker was. De wind waait erdoor. De regen en sneeuw valt erin. Een inpandig terras ontstaat, uit het niets. Het trekt vanalles aan en maakt vanalles mogelijk. Naarmate de mensen andere dingen gaan doen, zal het misschien weer andere zaken gaan aantrekken en mogelijk maken.

De verder grotendeels open verdieping schikt zich gewillig naar wat er nog is. Het wat vreemdvormig plan wordt door de bestaande betonnen balken subtiel in 3 stroken verdeeld. Het gat heeft zich in het midden genesteld, bij de keuken, de circulatiekoker en waar je binnenkomt. Er liggen tegels op de vloer. De natte dingen, zoals het toilet en de badkamer, zitten in 1 strook naast de circulatiekoker. Daar liggen dezelfde tegels op de vloer. De rest van het plan is open, zo ook de mogelijkheden.