Anomalieën

De kunstenaars vragen aan de architecten om een interventie op de zolder te plannen. De architecten kijken naar de ruimte en stellen vast dat er iets bijzonders aan de hand is. Architecten houden zich immers graag bezig met denken over ruimtes en wat daar specifiek aan is.

De anomalie is de afwijking, de uitzondering op een systeem, op een verwacht patroon. De fascinatie voor de afwijking haalt het bij de architecten vaak van de keuze voor het gekende. Het is niet meteen duidelijk of de anomalie hier gewenst of verwenst is. Is de anomalie een doorn in het oog of eerder een schoonheidsvlek op een neutrale drager? Hoe dan ook doet de anomalie een uitspraak zowel over zichzelf als over het systeem waarvan ze dan toch maar moet afwijken. De vraag is van welk systeem ze die uitzondering is.

Er zijn twee soorten afwijkingen hier op zolder, de ene beperkend en de andere bevrijdend, of zo lijkt het toch. De ene perfect meetbaar, de andere moeilijk tastbaar. Een inventarisatie op papier en in de ruimte brengt de inbreuken op de hedendaagse regelgeving in kaart, aangeduid met bolstickers. Prozateksten, opgehangen in de ruimte, handelen op hun beurt over de afwijkingen op het archetype van een standaardzolder, de identiteit en de ervaring, de mentale constructie in de geest.

Beide afwijkingen lossen niets op. Ze staan niet tegenover elkaar in die zin dat een van de twee het moet halen van de andere. Ze zijn gelijktijdig aanwezig. Ze zijn een manier van de architect om vat te krijgen op de ruimte. Om deze te begrijpen, bloot te leggen en, uiteindelijk, om deze te ervaren.